Inleven – De Pitchcoach
Mijn timer kijkt me snerend aan: 49 minuten. Veel te lang! Met een diepe zucht ga ik weer achter de powerpoint zitten. Wat moet ik in ’s hemelsnaam nog meer schrappen?
Ik had nooit ‘ja’ moeten zeggen tegen deze lezing, denk ik voor de zoveelste keer. Waarom moest ik zo nodig een akkoord geven op een lezing over een onderwerp waar ik me al jaren niet meer actief mee bezig hou? Waar ik niet als De Pitchcoach sta, maar als voormalig luitenant-kolonel.
Platform31 wilde een verhaal over samenwerking en leidinggeven. Voor een publiek van ambtenaren die zich bezighouden met warmte transitie. Onderbouwd met verhalen uit het boek dat ik in 2011 schreef over mijn eerste militaire uitzending: Officier in Afghanistan.
Ik had een heel goed excuus om ‘ja’ te zeggen: als pitchcoach is het voor mijn inlevingsvermogen in mijn cliënten goed om zelf ook regelmatig op een podium te staan.
Nou, dat klopte wel.
Ik weet weer wat een worsteling het is om een keynote speech in je eentje te creëren.
Ik weet weer hoe ontzettend veel tijd het kost om een gedetailleerd verhaal te vertellen.
En ik weet weer hoe moeilijk het is om belangrijke leerpunten en geweldige verhalen te schrappen.
Mijn eerste versie had negen verhalen om de boodschap binnen te laten komen en duurde bijna 1,5 uur. Een tikje te lang voor een lezing van 45 min inclusief vragen. Na diverse schrap- en oefenrondes zit ik nu, een week voor het optreden, op 49 minuten. Nog steeds te lang.
Ik kijk nog een keertje naar de punten die ik mijn publiek mee wil geven. Kan ik daar ook een ander, korter verhaal voor gebruiken? Kan ik wat leerpunten weglaten? Moet ik echt die inleiding en uitleg geven, of snappen ze het ook wel zonder?
En het antwoord is (net als bij mijn cliënten): ja, je kunt echt minder vertellen en daardoor een nóg beter samenhangende lezing creëren.
Maar het voelt heel… raar. Mijn inlevingsvermogen in mijn cliënten neemt met de dag toe.
Als ik een week later op het podium sta, heb ik nog slechts drie hoofdverhalen over en twee kleintjes voor tussendoor. Mijn eindtijd: 41 minuten, met 4 minuten over voor vragen.
Bij de lunch na afloop zegt één van de mensen uit het publiek tegen me: “Jij ben echt een verhalenverteller, zo leuk! Ik merk dat jouw verhalen ervoor zorgen dat de boodschap echt binnenkomt bij me. Meer dan als je alleen een abstract betoog over leiderschap en samenwerking had gehouden”.
Ik voel de trots van een goed ontvangen lezing. Maar ik voel vooral de samensmelting: van De Luitenant-Kolonel met De Pitchcoach. Want het zijn de echte verhalen, de passiehaken™, die zorgen dat de boodschap overkomt. Of je nou militair, coach of ambtenaar bent.
PS: Wil je ook een lezing over samenwerking en leiderschap om je publiek te entertainen én een metaforische spiegel voor te houden? DM me! Het kan in 41 minuten, maar ook in 1,5 uur. 😉
Foto: Alex Schröder Photography
