Spreekgestoelte – De Pitchcoach

“Ik heb het niet helemaal volgens jouw aanwijzingen gedaan, ik heb ook iets klassieks gekozen”, zegt Erik Dop. Ik denk: oh, oh, dat klinkt niet goed!

Wat heeft hij dan gedaan? Toch niet de verhalen uit zijn afscheidsspeech gehaald? Dat heeft een keertje een cliënt gedaan en die kwam daarna klagen “dat de pitch toch niet het gewenste effect had”. Nee, duh!

“Ik kreeg van iedereen complimenten dat de anekdotes zo herkenbaar waren en ze zich echt meegenomen voelden in de beleving van mij als commandant. Dat heb ik zowel van soldaten als van een generaal teruggekregen”, zegt hij.

Ik haal opgelucht adem. Dat klinkt alsof hij het fundament onder zijn prachtige speech die begrijpelijk en interessant moest zijn voor zijn hele publiek, van soldaat tot burger, van onderofficier tot generaal, niet heeft aangetast. Maar wat dan wel?

“Maar ik had te weinig tijd om goed te oefenen. Er gebeurden allemaal onverwachte dingen in de tijd die ik daarvoor had gepland”.

Ik  voel hem aankomen. Het zal toch niet?

“Dus ik heb de speech klassiek op de plek gegeven”.

Met nauwelijks onderdrukte walging (okay, dit is dichterlijke vrijheid😉) zeg ik: “Toch niet achter een spreekgestoelte?”

Ik ben namelijk een fel tegenstander van katheders. Ze schermen een groot deel van je lichaamstaal af, wat je speech minder krachtig en interessant maakt. Bovendien hebben de meeste mensen de neiging ze vast te grijpen alsof hun leven ervan afhangt (wat voor jouw jager/verzamelaar brein ook zo is). Daardoor verdwijnt elke zweem van lichaamstaal die ze wellicht hadden kunnen gebruiken onmiddellijk.

Als je maximaal wilt overtuigen en inspireren met je speech dan lijkt het alsof je dat uit de losse pols doet. Of zoals dat in militair jargon heet: staand vrije hand.  Dan ondersteun je je verhaal met alle mogelijke lichaamstaal: niet alleen met je gezicht en stem (zoals wanneer je achter een katheder staat) maar ook met je handen, je voeten, je lijf.

Ik  snap best dat met het drukbezette leven van de mensen die ik mag coachen dat soms niet lukt. Dat ondanks dat Lijfleren™ tot wel 7x minder oefentijd kost dan uit het hoofd leren, het nog steeds kostbare tijd vergt. Maar ik heb liever dat ze dan voor kaarten in de hand kiezen, zodat we alsnog hun hele lijf kunnen zien, dan voor een spreekgestoelte.

Echter, ook een prachtige speech achter een katheder waarbij de spreker alsnog bewust zijn lijf inzet, zoals Erik deed, maakt absoluut indruk. “’Daar stond een commandant’, kreeg ik 2x terug,” zegt Erik met een grote glimlach in zijn stem, “en ‘wat een speech’”. Maar hij vervolgt peinzend: “Ik dacht wel, als dit nu al de reacties zijn, wat zijn dan de reacties zijn als ik het echt staand vrije hand doet?”

Dat gaat hij bij zijn volgende speech ongetwijfeld uitvinden. 😊