Fotoshoot NRC
De fotograaf van de NRC staart geconcentreerd naar beneden naar haar fototoestel. Haar lijf is bedekt in tatoeages. Niet wat ik me voorstel bij een pareltjes-ketting-krant als het NRC. We doen een fotoshoot in wat de journalist zo prachtig omschrijft als ‘mijn penthouse’. Ik zit in mijn leeshoekje bij het grote raam waar iedereen die bij mij op bezoek komt automatisch naar toe rent. Dus zij ook.
Ze maakt de foto voor bij het levensloopartikel in de rubriek Spitsuur van het economiekatern van de zaterdageditie van de NRC. Het gaat over mijn werk als De Pitchcoach, dus ik heb een koffiemok met mijn logo in zicht op de vensterbank gezet. En over mijn boek “Officier in Afghanistan”, dus dat heb ik erbij gepakt. Niets marketing is een pitchcoach vreemd, nietwaar?
Ik heb ook in Afghanistan gezeten”, zegt ze. Dat klopt beter met de tattoos, denk ik. Een stoer wijf! “Embedded?”, vraag ik. “Ja. Maar dat beviel me niet zo. Ik ben ook als onafhankelijke fotojournalist daar geweest.” Mega stoer wijf! We hebben het erover hoe moeilijk het is om je werk als journalist uit te voeren als je op uitnodiging van en beschermd door het leger in uitzendgebied bent. Embedded, in vakjargon.
Terwijl ze foto’s maakt, lees ik een stukje voor uit Officier in Afghanistan over een collega van haar waar ik mij enigszins over verbaasde. Een ‘onafhankelijk’ journalist die bij mij, als hoofd transportplanning van de NAVO in Afghanistan, kwam bedelen om een vliegritje. “Da’s niet echt onafhankelijk’, concludeert zij.
Heel bijzonder om 15 jaar na mijn eerste uitzending in Afghanistan het er weer eens over hebben met iemand die er ook geweest is. Dat is wel het leuke van een boek, het blijft een gesprekonderwerp.
Wil je het hele interview lezen, met de bijbehorende foto met mini-Droste effect, waar ik zit te lezen in een boek waar ik op de voorkant zit te zitten op de klep van een Chinook helikopter? Dat kan hier of op de NRC site.
