Abstract – De Pitchcoach

Ik kijk en luister ingespannen naar de pitchvideo op het scherm. Wat Diana met haar handen doet, hoe haar gezicht beweegt en hoe haar stem klinkt.

Het ziet er allemaal harstikke goed uit. Haar gezicht komt overeen met wat ze zegt. Ze heeft een prettige stem om naar te luisteren en ze legt de klemtonen precies goed. De functionele handgebaren die ze gebruikt zien er natuurlijk uit en ondersteunen wat ze zegt.

Dan stoppen de gebaren. Legt ze haar handen in elkaar voor haar borst en gebeurt er niets meer. De handen blijven in elkaar gestrengeld in een beschermend gebaar. 

Hoe kan dat nou? denk ik.

Ik begin naar de inhoud van de pitch te luisteren, die Diana zonder mijn hulp zelf heeft geschreven. “sociaal… stressbestendig… samenwerken… zelfstandig….…praktische mentaliteit… oog voor detail…IT-ervaring…”. 

Het begint mij te dagen. Allemaal abstracte woorden. Geen wonder dat haar handen ermee ophouden. Als je niet heel expliciet van tevoren hebt bedacht hoe je dat soort niet-concrete woorden met functionele gebaren gaat ondersteunen,  dan gaat het mis. Dat heeft ze aan het begin van haar verhaal duidelijk wel gedaan, maar daarna niet meer. Het is ook best wat werk als je alleen maar abstract praat. Dan moet je elk gebaar bedenken en onthouden. Doe je dat niet, dan is dit heel vaak het resultaat: handen die niet meer weten wat ze moeten doen.

Terwijl het supermakkelijk gaat, bijna zonder dat je erover na hoeft te denken, als je een passiehaak™ vertelt: een waargebeurd verhaal dat je abstracte boodschap concreet maakt. Want dat verhaal zie je voor je en ga je daardoor automatisch ondersteunen met gebaren.

Je ‘kijkt’ even naar de imaginaire persoon die je kantoor binnenkwam. Je wijst naar het imaginaire whiteboard waarop je het schema tekende waarover je vertelt. Je handen geven aan hoe hoog de stapel dossiermappen was. Zonder dat je daar veel moeite voor moet doen.

Dus ik zeg: “Ik mis de passiehaak! Vandaar dat je niet meer weet wat je met je handen aanmoet!”.

Ik zie een grote glimlach bij Diana verschijnen. “Oh. Ik ben weer eens mijn hele cv aan het oplepelen. Dat is het probleem!” zegt ze opgetogen. Want ze weet hoeveel makkelijker het is om een passiehaak te vertellen.

Dat blijft één van de leukste momenten van pitchcoaching: als je je vinger kan leggen op het ene probleem dat gelijk heel veel andere problemen op gaat lossen. En de client daar helemaal blij  van wordt.

Dus als je merkt dat je handen totaal niet bewegen als je aan het oefenen bent, vraag je dan eens af: ben ik niet veel te abstract aan het praten?