Microfoon – De Pitchcoach

“Je weet zelf hoe saai commando-overdrachten zijn,” zegt majoor Jelle Hazelhoff tegen me. “Ik wil iets anders: afsluiten met een boodschap die blijft hangen en waar mensen nog lang over praten”.

Ja, daar weet ik als ex-militair helaas alles van. Niets zo erg om als militair voor de zoveelste keer opgesteld te staan bij de zoveelste commando-overdracht. Officieren bij Defensie wisselen elke 3 jaar van functie, dus er zijn er flink wat. En ze zijn allemaal even saai. Eindeloze bedankjes voor mensen die je niet kent, holle woorden die niets betekenen (“mannen, wat hebben jullie je goed ingezet”). Als je tenminste in staat bent om überhaupt te horen wat er gezegd wordt. Want vaak vindt het plaats in de openlucht, zonder gebruik van microfoon en krijg je er geen woord van mee.

Dus als Jelle en ik samen een geweldige afscheidsspeech mét een boodschap die blijft hangen hebben geschreven, is mijn volgende vraag aan hem: ga je gebruik maken van een microfoon?

En gelukkig zegt hij: “Ja, een handheld”. Dat is zo’n microfoon met een steel. Dat is niet alleen heel fijn voor het publiek, want dan kunnen ze hem in elk geval horen. Het is ook heel fijn voor zijn stem en zijn intonatie, want als je op vol volume moet praten, kun je domweg minder met je stem doen.

Er is wel één ‘maar’: je moet ermee oefenen. Want als je zoals Jelle nooit met een sprekersmicrofoon hebt gewerkt dan moet je weten waar je ‘m houdt. En dat is NIET zoals je op Holland’s Got Talent of The Voice ziet: de steel boven je mond en de microfoon bijna erin. Dat is (kennelijk) hoe je een zangmicrofoon houdt.

Want een sprekersmicrofoon werkt totaal anders. Die hou je onder je kin, want hij pakt je stem van bovenaf op. En hou je ‘m te dicht bij je mond dan klinkt dat afschuwelijk.

Dat betekent wel dat je microfoonhand gelijk bezet is. Daar kun je niets meer mee, want zodra je ermee gaat bewegen dan is het geluid gelijk weg. Dus je moet niet alleen oefenen met waar en hoe je de microfoon vasthoudt (tip: hou de vuist waarin je de microfoonsteel vasthebt tegen je borst aan). Je moet ook oefenen met éénhandig praten met je handen. Want als je je handen niet gebruikt dan wordt je een soort sprekende pop: een hoofd zonder lijf. En dat komt de wow-factor van je speech niet ten goede, zullen we maar zeggen.

Aan het eind van de dag van de commando-overdracht krijg ik van Jelle een foto over de WhatsApp. Het perfecte voorbeeld van hoe je een sprekersmicrofoon vasthoudt. Ik ben trots op hem! En zijn publiek ook. Want hij schreef: “Alleen maar mooie reacties en de boodschap is aangekomen. Echt heel tof.” Dat is wat goed oefenen en goede microfoontechniek doet.

Dus: Als je weet dat je een hand-held microfoon krijgt, oefen je speech met een hand in een vuist op je borst. Al dan niet met iets erin dat op een microfoon lijkt. Of dat nou de speelgoedmicrofoon van je kids is of een champagne glas. Als het maar werkt!