Academisch storytellen – De Pitchcoach

Gisteren was ik terug op mijn alma mater, de Erasmus Universiteit. De ESHCC organiseerde  een intrigerend alumni-event getiteld ‘Storytelling in a Digital Era’.

De keynote spreker was een zeer amusante professor van de concurrent, de universiteit van Maastricht:  Sally Wyatt. Ze had het storytelling aspect van een lezing geven uitstekend in de vingers. Ze gaf een theoretisch leerpunt, met de namen van wetenschappers om verder te lezen en dan een heldere praktische toepassing in de vorm van een verhaal.

Eentje ervan was dat in een technologische toepassing altijd ook politieke implicaties zitten en omgekeerd dat politiek zich vertaalt in technologische toepassingen. Dat illustreerde ze met drie foto’s van banken in het publieke domein. Hoe daar armsteunen of verlichting opzit (technologie). Het doel daarvan is niet om mensen makkelijker te laten zitten, of ’s avond makkelijk te laten lezen. Nee, het doel is om te voorkomen dat daklozen er kunnen slapen (politiek).

Wat ze ook goed deed was om dat verhaal persoonlijk te maken en dan ook nog eens op een humoristische manier. Op een van de foto’s zie je een man liggen op een bank met verlichting. De foto leidde ze in met: “In the making of this photo, no homeless people were harmed, as I used my husband for this picture”. Een mooie kwinkslag naar de standaard Hollywood disclaimer over diervriendelijk filmen.

Dit was een perfect voorbeeld van hoe je verhalen vertellen in een (academische) lezing verwerkt.

Of je nou een academische lezing geeft, een financiële presentatie of een sollicitatiepitch, wat zij hier zo goed deed, werkt altijd: Verdiep je abstracte boodschap met een concreet voorbeeld en maak het waar mogelijk persoonlijk.